TUG – από το KGB / TUG split 2002 (cd)
H ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Αν η ζωή μας κάνει κύκλους γιατί δεν γυρνά;Γιατί δεν αλλάζει; (χ2)
Γιατί η ζωή μας ρε, τριγυρίζεται από αυτούς που αποκαλούν πατρίδα ότι σκοτώνει τους “εχθρούς”, βαρεθήκανε την σκέψη πριν ακόμα γεννηθούν και αγοράσανε ιδέες από συντηρητικούς,
άσε ρε φίλε, αυτοί αποκαλούν ζωή κάθε σάπια τυπικότητα που μοιάζει αληθινή και δεν έχουν καταλάβει πως είναι νεκροί, μη τους το πούμε ρε, άσ’ τους να ζούνε “ηθοποιοί”
Αν η ζωή μας κάνει κύκλους γιατί δεν γυρνά;Γιατί δεν αλλάζει; (χ2)
Γιατί η ζωή μας ρε, τριγυρίζεται από αυτούς που αποκαλούν μιζέρια το να ξέρεις να ακούς, να αλλάζεις γνώμες και να αγαπάς τον άλλον, να ανταλάζετε κουβέντες σε τυχαίο περιβάλλον,
άσε ρε φίλε, αυτοί αποκαλούν ζωή κάθε ψεύτικη διασκέδαση αρκεί να πληρωθεί και δεν έχουν καταλάβει πως υπάρχει και ζωή, μη τους το πούμε ρε, ασ’ τους να ζούνε σαν νεκροί
Μην το σκέφτεσαι, δεν έχει νόημα, δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο με τα λόγια μιας ζωής, μπορούμε όμως να την έχουμε μαζί την όμορφη δική μας πραγματικότητα
Γιατί η ζωή μας ρε, έχει πλέον πουληθεί σε χαμένες ευκαιρίες για μια αλλιώτικη ζωή και το ξέρουν και τί κάνουν για αυτό; Προσκυνάνε ξένα λόγια και πιστεύουν στον θεό μπας και τους σώσει άλλο ένα ψέμα, άσε ρε, εγώ θα βρίσκομαι σε σένα, μέσα σου όπως και εσύ σε μένα, στην δικιά μας μοναχική πραγματικότητα
ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΠΟΤΕ
Όταν τα μάτια σου ξεχάσανε την μέρα, τότε κατάλαβα πως ήσουν μοναχή, δεν είναι εύκολο εσύ απλά να νιώθεις και αυτό ο άλλος να το ζει σαν δοκιμή
Μα μην νομίζεις ότι δεν θα ξημερώσει, όσα σου κλέψανε τα χάσανε αυτοί, όταν η ώρα έρθει κάποιος θα πληρώσει, εσύ μονάχα κοίτα πάλι την ζωή
Δεν τους κατάλαβες ποτέ, τι κι αν σε αγγίζουν τον χειμώνα και στις βροχές φεύγουν μακριά
Δεν σε κατάλαβαν ποτέ, σκοτώνουν τα όνειρά τους και το ξέρουνε καλά
Και κάποιο βράδυ που θα είσαι στο σκοτάδι και θα ακούς φωνές σαν να’ ναι αληθινές, αυτές απλά να ξέρεις θέλουνε το χάδι που τους στερήσανε κάτι σάπιες λογικές
Μα μην νομίζεις ότι δεν θα ξημερώσει, όσα σου κλέψανε τα χάσανε αυτοί, όταν η ώρα έρθει κάποιος θα πληρώσει, εσύ μονάχα κοίτα πάλι την ζωή
Δεν τους κατάλαβες ποτέ, τι κι αν σε αγγίζουν τον χειμώνα και στις βροχές φεύγουν μακριά
Δεν σε κατάλαβαν ποτέ, σκοτώνουν τα όνειρά τους και το ξέρουνε καλά
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΩΡΕΑ
Πάει καιρός που όλα πάψανε να είναι παιδικά
Τα χρόνια πέρασαν, η αλήθεια έχει λάμψει κι είναι αργά
Αυτός ο κόσμος είναι τάφος για όσους έχουν όνειρα
Μοιράζει όνειρα θανάτου και τα λέει ναρκωτικά
Τώρα θυμάμαι τον Φλεβάρη που είχες φύγει μακριά
Τα αισθήματά σου τέρμα
Σε μια στροφή τα όνειρά σου πήραν σάρκα και οστά
Δεν διέκρινες το ψέμα
Τώρα φοβάμαι ,θυμάμαι εσένα, που να’ σαι, στο ψέμα
Τώρα όλα μοιάζουν νεκρά
Αυτές οι ουσίες μοιάζουν να ‘ναι τα καινούρια αφεντικά
Χιλιάδες νέοι τα ποτίζουν στο μυαλό τους τακτικά
Η νέα τάξη εμπορίου έχει μπει για τα καλά
Κάνει ότι θέλει τα παιδιά του και τα διώχνει μακριά
Δικαιολογίες για ουσίες που δεν κάνουν “τίποτα”
Δεν διέκρινές το ψέμα
Αισθήματα μες στην μιζέρια που μαθαίνουν από αυτά
Τα αισθήματά σου τέρμα
Τώρα φοβάμαι ,θυμάμαι εσένα, που να’ σαι, στο ψέμα
Τώρα όλα μοιάζουν νεκρά
ΑΝ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
Πάλι βραδιάζει , κάτι μέσα μου ξυπνάει και σου μοιάζει
Πόσο σου μοιάζει, είναι μέσα μου και όλα τα αλλάζει
Θα ήθελα για λίγο έστω να ‘σουνα εκεί, στην πόλη του μυαλού μου που πεθαίνει ένα παιδί, γιατί δεν έχει αυτό που του θυμίζει την ζωή
κι αυτό είσαι εσύ
Τρομαγμένο σε κοιτά, φεύγει όλο πιο μακριά
απ’ τα αισθήματα που ξέρει πως πονάνε
Κι όσο κι αν θέλει να σωθεί, να σε αγγίξει πριν χαθεί
ξέρει(ς) καλά πως νιώθεις αν δεν σ’ αγαπάνε
Πάλι θυμάμαι, δεν σε είχα ποτέ και φοβάμαι
Τώρα που να ‘σαι, στην καρδιά σου εσύ ποιον φοβάσαι;
Θα ήθελα για λίγο να βρισκόμουνα εκεί, στην πόλη του μυαλού σου που ‘χει μείνει μυστική, να έβλεπα αν κάποτε θα είμαστε μαζί σε αυτή την ζωή
Τρομαγμένο σε κοιτά, φεύγει όλο πιο μακριά
απ’ τα αισθήματα που ξέρει πως πονάνε
Κι όσο κι αν θέλει να σωθεί, να σε αγγίξει πριν χαθεί
ξέρει(ς) καλά πως νιώθεις αν δεν σ’ αγαπάνε
Και κάθε νύχτα σε φοβάμαι, το μυαλό μου σε θυμάται (χ2)
“αν σου δώσω αισθήματα, δώσε μου αισθήματα” (χ2 backing vocals)
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ (στίχοι/ ακόρντα: loserkid ,μουσική / μελωδία : Tug)
Πεθαίνω στην σκέψη πως θα έρθει το τέλος
Βλέπω στα μάτια σου το χάος να γελά
Οι μέρες περνάνε και διδάσκουνε μίσος
Μίσος κρυμμένο στις καρδιές των ανθρώπων
Είμαι μονάχος σε μια άνιση μάχη
Κανένας δεν μ’ ακούει ,όλοι με λένε τρελό
Ξέρω πως ο χρόνος ποτέ δεν γυρίζει
Ο κόσμος δεν θα αλλάξει μα θα ακούσεις την φωνή μου
Ξέρω πως κάποτε θα έρθει η δικαίωση
Κλαίω όταν βλέπω την κατάντια της ζωής
Σχολείο, στρατός, κυνήγι καριέρας
Ο κύκλος της ζωής που σε κάνει ρομπότ
Είμαι 16 κι όμως βλέπω την αλήθεια
Ξέρω καλά πως η ζωή είναι αλλού
Κάτω από τον ήλιο ενός άλλου ουρανού
Ξέρω καλά πως η ζωή είναι αλλού
ΞΕΣΠΑΣΜΑ
Έχω κρυμμένο το χάος μέσα στα όνειρά μου ,
όσοι με αγαπήσανε τώρα μαδάνε τα φτερά μου
Ξέρω φοβάμαι, ξέρω θυμάμαι,
ξέρω πως πριν το καταλάβω θα είμαι κάποιος που μισούνε
ίσως όμως να προλάβω να κρατήσω την ψυχή μου με υπομονή και βία
βία προς τον εαυτό μου, ξέρω είναι μαλακία
αν όμως κάποτε ξεσπάσω θα πρέπει το είναι μου να χάσω
γιατί είμαι αισθηματίας, θύμα αυτής της κοινωνίας
“όμως μου φαίνεται με έχουν γραμμένο
τώρα απλά μπορώ και το καταλαβαίνω” (χ2)
Ανοίγω μάτια, φτάνει , δεν θέλω άλλο να παίζω τον τυφλό
αν δίνεις ότι έχεις θα σε αφήσουνε μισό
πάρε το χαμπάρι το σ’ αγαπώ είναι νεκρό από καιρό
για αυτό σώσε τα όνειρά σου
Κράτα την οργή σου κι ακολούθα την φωνή σου
γιατί στο τέλος του χάους κρύβεται η αλήθεια
φτάνουν πια τα παραμύθια , όλα είναι μια συνήθεια
η αυθεντικότητα έχει μείνει να σε κάνει ζωντανό
Τώρα έφτασες, είναι ο δρόμος γκρεμισμένος
στα δυο είναι κομμένος και εσύ αποκομμένος
απ’ τον κόσμο ξεχασμένος, στην ζωή βασανισμένος
τσαντισμένος
βγάλε το όπλο σου και τράβα βρες τους άλλους
κάνε τους να νιώσουν την αηδία που σου δώσανε
όταν σε προδώσανε
ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ
Παλι με αγγίζεις και πουλάς αισθηματά,μα ποιος σου είπε πως γουστάρω την ψευτιά;
ξέρεις να βρίσκεις την ανάγκη μου βαθειά,όμως δεν ξέρεις τι σημαίνει η καρδιά
Τώρα βαρέθηκα,λυπάμαι μα σκέφτηκα,εγώ δεν θέλω να αγαπήσω την ψευτιά
πουλάς τα αισθήματα,μα χάνεις τα βήματα,σε ένα χορό που δεν σε πάει πουθενά
γεια χαρά
τώρα που φεύγω μάθε να ‘σαι αληθινή,κι αν νιώθεις κάτι να το δείχνεις στην στιγμή
κι όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις τελικά,είναι καλύτερα να ζεις στην μοναξιά
Τώρα βαρέθηκα,λυπάμαι μα σκέφτηκα,εγώ δεν θέλω να αγαπήσω την ψευτιά
πουλάς τα αισθήματα,μα χάνεις τα βήματα,σε ένα χορό που δεν σε πάει πουθενά
γεια χαρά
ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ
Αν μια μέρα φοβηθείς πως κάτι έχει αλλάξει
μην το κρύψεις μέσα σου μα πες το φωναχτά
Έτσι είναι η ζωή φτιαγμένη από τα λάθη
άσε τα αισθήματα ελεύθερα απλά
Και δεν πειράζει αν με πληγώσεις (πέστο απλά)
τι κι αν μετά το μετανοιώσεις (πέστο ξανά)
εγώ για πάντα θα θυμάμαι (ποτέ μην ξεχνάς)
και τα αντίο δεν φοβάμαι (γεια χαρά)
Έτσι είναι φτιαγμένη η αγάπη , χαοτικά
πάντοτε αφήνει την καρδιά μας, χωρίς φτερά
ξέρεις όλοι μας θα πληγωθούμε , κάποια βραδιά
μα ότι κι αν συμβεί να μην ξεχνάμε ότι ήταν όμορφα
Αν μια μέρα νιώσεις πως σε πνίγει η ανάγκη
να ‘χεις κάποιον δίπλα σου έστω σαν συντροφιά
ούτε μια στιγμή μην φοβηθείς να με φωνάξεις
γιατί είμασταν και φίλοι που αγαπήθηκαν παλιά
και δεν πειράζει αν σου ξυπνήσω αισθήματα
δεν έχεις κάτι να μισήσεις μα μια συντροφιά
εσύ για πάντα να θυμάσαι πώς ήταν παλιά
και να προσέχεις στην ζωή σου (γεια χαρά)
ΠΟΙΑ ΗΤΑΝΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
Μήπως θυμάστε ποια ήτανε τα όνειρά μας;
Μήπως θυμάστε αν γελάτε αληθινά;
Μήπως φοβάστε που θα ζήσουν τα παιδιά μας;
Μήπως φοβάστε ότι τώρα είναι αργά;
O κόσμος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, δεν νιώθει πίεση δεν νιώθει την σκλαβιά, μα άμα όμως θυμηθεί τα όνειρά του, θα δει πως όλα μάλλον πήγανε στραβά
Ζουν μια ρουτίνα εργασίας και αισθημάτων, ξεπουλημένων για βιτρίνα της
χαράς, όμως πεθαίνουν κάθε μέρα και το ξέρουν, είναι τρελό να αγνοούνε όλους εμάς
Μήπως θυμάστε ποια ήτανε τα όνειρά μας;
Μήπως θυμάστε αν γελάτε αληθινά;
Μήπως φοβάστε που θα ζήσουν τα παιδιά μας;
Μήπως φοβάστε ότι τώρα είναι αργά;
Μία γυναίκα κάπου κάθεται και κλαίει, κάπου αλλού πεθαίνει ένας φουκαράς, κάπου ένας άνθρωπος τινάζει τα μυαλά του, και κάπου κάποιος γέρος ψάχνει συντροφιά
Τα όνειρά τους αυτοκτόνησαν νώρις και τώρα γυρνάει στο μυαλό τους η κλεψιά,η δυστυχία και ο χρόνος που τους κλέψαν είναι τα όπλα τους για μια νεκρή γενιά
ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΕΤΣΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
Κοιτώ τριγύρω μου , πώς έγινε έτσι ο κόσμος
πως ονομάσανε ζωή την μοναξιά
Θλιμμένα πρόσωπα στο δρόμο περπατάνε
Και ψάχνουν μέσα τους να βρούνε την ζωή
Πώς έγινε έτσι ο κόσμος – όλοι αισθήματα πουλάνε
Πώς έγινε έτσι ο κόσμος – σε φαύλο κύκλο ξεψυχάνε
Θέλουν να ζήσουνε μα πάντα κάποιοι θα γελάνε
Πώς έγινε έτσι ο κόσμος;
Η νύχτα τέλειωσε, όλοι γυρίσαν πίσω
Πίσω στην θλίψη τους, στην ψεύτικη χαρά
Χωρίς αισθήματα, ξεχάσαν να αγαπάνε
μόνο στα όνειρα πιστεύουν τώρα πια
ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
Βαρέθηκα την κόλαση
που’ φτιάξανε οι επάνω
πεθύμησα μια όαση
κι είπα ν’ αλλάξω πλάνο
κάπου κι εγώ να ξεδιψώ
λίγο να ξαποσταίνω
γιατί είναι τ’ όνειρο λειψό
και μια ζωή το χάνω
Βαρέθηκα να σέρνομαι
και είπα να πετάξω
να δω και λίγο ουρανό
τη μοίρα μου ν’ αλλάξω
Κι είναι δικά τους τα φτερά
δικοί τους κι οι αγέρες
μας παίρνουνε τα όνειρα
και μας χαρίζουν σφαίρες
κι όταν πετάμε πιο ψηλά
μας σημαδεύουν σφαίρες
Κι είναι δικά τους τα νερά
δικές τους κι οι Σαχάρες
μας δίνουν ξεροπόταμα
και παίρνουν τους Νιαγάρες
αυτοί μιλούν με το θεό
(έχουν δικό τους το θεό)
κι εμείς (τρώμε) κατάρες
ΧΩΡΙΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
Σε βλέπω πάλι χωρίς αισθήματα
συνέχεια σε αγγίζω μα δεν νιώθεις τίποτα
ξέρω τον φόβο εκείνης της νεκρής στιγμής
που κάποιον αγαπάμε μα αυτός δεν είναι εκεί
Μήπως φοβάμαι που σε αγάπησα μωρό μου;
Μήπως φοβάσαι που με αγάπησες μωρό μου;
*Κοίτα με στα μάτια και αφήσου στην στιγμή
προσπάθησε να μην φοβάσαι , έτσι είναι η ζωή
Χαμένα λόγια, γιατί δεν είσαι εκεί
όλα ένα παιχνίδι μονάχα μιας στιγμής
*ξέρω τον φόβο εκείνης της νεκρής στιγμής
που θάβεις όσα νιώθεις για να μην πληγωθείς
Μήπως φοβάμαι που σε αγάπησα μωρό μου;
Μήπως φοβάσαι που με αγάπησες μωρό μου;
Κοίτα με στα μάτια και αφήσου στην στιγμή
προσπάθησε να μην φοβάσαι , έτσι είναι η ζωή
Έχω μέσα στο μυαλό μου μια εικόνα μαγική
δεν βλέπω τους ανθρώπους να φοβούνται (την ζωή)
ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ
Οι πιο μουντές αποχρώσεις του γκρίζου
Σ’ένα κλουβί που’χει χαθεί το κλειδί
Το αδιέξοδο του εγώ μου με τρομάζει
Άραγε χάνομαι ή έχω πια χαθεί;
Ο χρόνος τώρα με κοιτάει λυπημένος
Κάποτε γιάτρευε μα τώρα σιωπή
Η ελπίδα χάθηκε στην πίκρα του χτες
Τώρα πεθαίνω ή ήμουν πάντα νεκρή;(παιδί;)
Με αγωνία τους ανθρώπους κοιτάζω
Χαμογελούν μα δεν ακούν την κραυγή μου
Θέλω να βγω,να σωθώ,να πετάξω
Ή αγαπώ την χρυσή φυλακή μου;
Ήρθε μια νύχτα ένα κακό ξωτικό
Και το φιλί του με έχει στοιχειώσει
Με ένα του δάκρυ καυτό θα σωθώ
Ή ό,τι έχω με μιας θα σκοτώσει
Σε μονοπάτι ακανθώδες χορεύω
Έχω απ’ώρα χάσει κάθε επαφή
Σε κάποια κόλαση αναλώνομαι πάλι
Κ’ έχω αγαπήσει πια αυτό το κλουβί
ΣΕ ΞΕΧΑΣΑΝΕ
Περάσαν χρόνια να σε βλέπουν να απορείς για όσα έγιναν,για όσα θα σου πούνε
Κλείνεις τα μάτια και ξαναπροσπαθείς να καταλάβεις τί ήθελαν να πούνε
Μα σε γεράσανε, ότι είχες σπάσανε
όμως ξεχάσανε, αυτά που χάσανε
όλοι κοιμούνται βαθειά, μα εσυ θες να σε δουνε
τραγουδάς στα όνειρά τους, μα αυτοί δεν σ’ακούνε
ψάχνεις έστω ένα τρόπο να μην νιώθεις νεκρή
και τον βρίσκεις στον ήχο μιας θλιμμένης στροφής
Άνθρωποι γύρω σου πεθαίνουν μα ανασαίνουν
κι όταν σε χάνουνε απλά βαριανασαίνουν
Χαμογελάνε και χορεύουν στην βροχή
σαν μαριονέτες που γυρίσαν στην ζωή
Ομως σε βλέπω να ματώνεις και να ελπίζεις
να μείνουν πάντα μαριονέτες της σιωπής
Απλά να βλέπουν και να νιώθουν πως σαπίζεις
απ’την ανάγκη τους να φτύνουν την ζωή
Λίγα λόγια για το cd:
To cd φτιάχτηκε με τα προγράμματα acid, cubase, cool edit 2,με μια κιθάρα BC RICH Αμερικάνικη, ένα μικρόφωνο αρχαίο Akai των 800 δρχ. και τέλος με πολλή επεξεργασία και δουλειά για πρώτη φορά!!! Ευχαριστώ τον Γιάννη (Μουθ) για την βοήθεια του σε κάποια κιθαριστικά σόλο καθώς και τον Κώστα (Loserkid) για το “η ζωή είναι αλλού” και γενικότερα.Το “βαρέθηκα την κόλαση” είναι στίχοι του πατέρα μου και το “ξέσπασμα” περιέχει samples από System of a down. To τραγούδι “για την Πανωρέα” είναι γραμμένο για μια κοπέλα που ήξερα και σκοτώθηκε.Να κλείσω με ένα μήνυμα..
“Οι ευαίσθητοι είναι καταδικασμένοι να επιβιώνουν γιατί έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τον πόνο καλύτερα. Δεν χρειάζεται όμως να υπάρχει πόνος. Ας μάθουμε να σκεφτόμαστε πρώτα τον άλλον και μετά τον εαυτό μας μπας και προχωρήσουμε σε επίπεδα αισθημάτων όπου η μόνη μιζέρια θα είναι η ανάμνηση της βίας…” TUG 2002
