TUG – Παιχνίδια δολοφόνων _extra cd (2006)

intromental

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΑΠΛΑ NA ΓΕΛΑΣ

Υπάρχουν πόνοι που σε κάνουν να λυγίζεις, μέρες που χάνεις όσα είχες για να ελπίζεις
Πρέπει να μάθεις απλά να γελάς, πρέπει να μάθεις απλά
υπάρχουν τύποι που το μέλλον σου κρατάνε, μορφές χρημάτων με στολές που περπατάνε
Πρέπει να μάθεις να χαμογελάς, πρέπει να μάθεις απλά

Μα περνάει ο καιρός κι εσύ δυστυχώς κοιτάζεις ψηλά και βλέπεις σκοτάδι
Μα πίσω από εκεί υπάρχει ζωή που θέλει να βγει να δώσει ένα χάδι
Κι εσύ προσπερνάς ,λες είναι αργά μα δεν έχεις ζήσει ακόμα τα λάθη
Που όλα μαζί πουλάνε ζωή, σε αφήνουνε μόνο μες στο σκοτάδι
Ξύπνα να αγγίξεις την ζωή
Ξύπνα να νιώσεις μια στιγμή

Υπάρχουν τόποι που ξερνάνε εξουσία, υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους νοιάζει η ουσία
Πρέπει να μάθεις απλά να γελάς, πρέπει να μάθεις απλά
υπάρχουν σφαίρες κάθε μέρα στον αέρα, υπάρχουν διάφορα που δεν τα βλέπει η μέρα…
Πρέπει να μάθεις να χαμογελάς, πρέπει να μάθεις απλά
ΒΡΑΔΙΑ AΠΟ ΣΧΕΣΕΙΣ

Μέσα σε μία στιγμή
Στιγμή χωρίς λογική
Αγγίγματα στο κορμί
Εκπτώσεις της ηδονής
Τα λόγια είναι φτωχά
Όταν μιλούν τα κορμιά
Αναγκαιότητες ζεις
Παλιάτσε κάθε ηδονής

Τώρα πετάς ,μετά τους πετάς
δεν μπορείς να κρυφτείς στα ράφια της λογικής

μιλάς για να βρεις
έρωτες λογικής
χρονόμετρο φυγής
σαν τέλος μιας αρχής
ξεχνάς πώς να ζεις
τα μάτια της λογικής
δεν θα γεμίσουν εσένα
αφου δεν θες να δεις

Τώρα πετάς ,μετά τους πετάς
δεν μπορείς να κρυφτείς στα ράφια της λογικής

ψυχες σαστισμενες, αγαπες βραδιας
με ξερεις σαν καποιον ,δεν σε ξερω καν
δεν φταιει ο χρονος, δεν φταις ούτε εσύ
απλα θα ‘σαι μόνος και το άλλο πρωί

ΜΕ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Mέσα στο σώμα μου έχω έναν μαύρο τοίχο και ονειρεύομαι μια μέρα πως τον βάφεις με μία ματιά
Μες στο μυαλό μου έχω έναν σάπιο στοίχο και ονειρεύομαι πως μια βραδιά τον γράφεις με μια πινελιά…

Είναι καιρός να αλλάξουμε χρώμα, να εντοπίσουμε ο ένας τον άλλον
Σε μια στιγμή να αλλάξουμε χρώμα, να συγχωρήσουμε την άδεια μας μέρα

Κάτω απ’το δέρμα σου γεννιέται η ανάγκη, να συγχωρήσεις την οργή που ξεθάβεις
Θέλεις ξανά απ’την ζωή να αποδράσεις ,μέσα στα κύτταρα σου σπέρνεις αγάπη

Mέσα στο σώμα μου έχω έναν μαύρο τοίχο και ονειρεύομαι μια μέρα πως τον βάφεις με μία ματιά
Μες στο μυαλό μου έχω έναν σάπιο στοίχο και ονειρεύομαι πως μια βραδιά τον γράφεις με μια πινελιά…

Είναι καιρός να αλλάξουμε χρώμα, να εντοπίσουμε ο ένας τον άλλον
Σε μια στιγμή να αλλάξουμε χρώμα, να συγχωρήσουμε την άδεια μας μέρα

Μην μου πετάς ξανά ετούτη την σφαίρα, δεν κατάφερε να με ξεκάνει
Πρέπει απλά να αγοράσεις τον χρόνο και να πουλήσεις το κορμί πριν πεθάνει…

BULLETS OF HOPE

I wish the world was happy but the face of earth is sad
How could I imagine that my skin would age so fast
As I stand obsessed to see the light of morning sun
All I see is shadows and my body feels so numb

Somebody help me, my body goes off
Just like a gun, with bullets of hope
Remember me, human or bomb
Dying the way, the way I explode

I knew the world was turning but I didn’t knew how fast
Cos now I’m going to fall and this damned fight will be my last
I wonder if we’ll manage to survive next century
But one thing is for sure ,my friend this planet starts to bleed

Somebody wake me, my body goes off
Like a grenade, grenade of hope
Throw me away, and go with your life
I will explode, it’s my way to try…
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ

Υπάρχει κάπου μια σημαία που λένε είναι για μένα,
μα έλα που σιχαίνομαι τα γαλανόλευκα,
είναι για το χώμα που εγώ πάνω πατάω,
μα εγώ παραπατάω σε κάθε μου στιγμή

Δεν θέλω σήματα να με ξεχωρίζουν
Δεν θέλω χρώματα να με χρωματίζουν

Λένε πως είναι ιστορία και έχουμε ένα έθνος γεμάτο υπερηφάνεια κι ας ήμαστε φτωχοί
και λένε πρέπει πάντα εγώ να αγαπάω την ένδοξη μας χώρα κι ας ήμαστε νεκροί

Δεν θέλω σήματα να με ξεχωρίζουν
Δεν θέλω χρώματα να με χρωματίζουν

Παντού τριγύρω μου υπάρχει ένας μύθος, όμως παράθυρο δεν βλέπω κανένα
Καλλιεργούνε στις ζωές μας το μίσος με σάπια όπλα φορτωμένα με αίμα

MHN ME ΕΓΚΛΩΒΙΣΕΙΣ

Μια μέρα θα φύγω σαν σφαίρα ψηλά στον αέρα χωρίς να μιλήσω
Και οι άλλοι, ψηλά το κεφάλι μα απλά θα γερνάνε στο ίδιο κανάλι

Ξερεις η σχέση μοιάζει σαν τα πάντα να αλλάζει μα κάθε μέρα πάλι ο ίδιος ήλιος θα μας γδάρει,
σε κάποια άδεια παραλία γέλιου και ανέμου θα μου γκρεμίσει τα ονειρά μου κι όσα έχω χτίσει,
μα ας μην, μην με εγκλωβίσει

Αγγίζω αυτό που ζητάω μα κάπου στο μέλλον για εκείνο γερνάω
Και οι άλλοι, αυτοί που δανείζουν στιγμές που εγκλωβίζουν απλά με φοβίζουν

Ξέρεις η αγάπη είναι όλα όσα λένε “μείνε” μα ο χρόνος σε προστάζει “χώρος με κανόνες γίνε”,
η ελευθερία έχει χάσει πλέον τα ηνία μα το πολύτιμο αγαθό μας είναι η ουσία, μα ας μην, μην σε εγκλωβίσει

Χίλιες βραδιές με νανουρίζεις με χιλιάδες σου χάδια
Σαν μελωδίες του τρελού μουσικού
Χίλιες βραδιές με προσεγγίζεις με τον τρόπο που έχεις
Του μικρού σου μεγάλου εαυτού

Ο ΓΡΙΦΟΣ

Απόψε αλλάζουνε όλα, δε είμαι σκυμμένος και νιώθω πως ήρθε ο καιρός
Να ζήσω έξω στην πόλη, να φέγγει ένα βράδυ για μένα αυτός ο ουρανός

Δεν έχω όνειρα για να σας πουλήσω, δεν έχω μάσκα ούτε είμαι αριθμός
Δεν είμαι φάντασμα για να μην μιλήσω, κάτω τα χέρια σας – δηλώνω παρόν
Πουλάτε ανάγκη, πουλάτε χάδι, πουλάτε κάτι που το λέτε ζωή
Δεν έχω ανάγκη μια αυταπάτη, κάντε στην άκρη να ζω κάθε στιγμή

Ξυπνώ μα κλείνω τα μάτια, ζωή με κομμάτια σαν γρίφος που έχει λυθεί
Σωμά κενό από ουσία, και μοιάζει ουτοπία η σκέψη μιας άλλης πνοής

Δεν έχω όνειρα για να σας πουλήσω, δεν έχω μάσκα ούτε είμαι αριθμός
Δεν είμαι φάντασμα για να μην μιλήσω, κάτω τα χέρια σας – δηλώνω παρόν
Πουλάτε ανάγκη, πουλάτε χάδι, πουλάτε κάτι που το λέτε ζωή
Δεν έχω ανάγκη μια αυταπάτη, κάντε στην άκρη να ζω κάθε στιγμή

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

Απόψε λέω να πουλήσω την αλήθεια
Ολοι πουλάμε ότι είναι του αλλουνού
Ιδιοφυέστατα μεγάλα κουτορνίθια
Άραγε υπάρχει ακόμα το καπαμαρού

Δεν είναι δάσος, είναι ένα λάθος
Είναι η ζωή μας ένα κόμικ από χέρι μανιακού
Αχ κάντυ κάντυ, μην κάνεις κάτι
Θα μας λυτρώσει με τσιχλόφουσκα ο κόκκινος φρου φρου

Απόψε λέω να φιλήσω τον πινόκιο
Μου λέει ψέμματα για την κωλοζωή
Και θα του φτιάξω μια κοπέλα την πινόκια
Και θα μιλάνε τσάμπα με ένα μάυρο nokia

Δεν είναι μύθος, ούτε βιβλίο
Είναι η ζωή μας ένα κόμικ που τα πήρε στο κρανίο
Τώρα θέλω, λίγο οθέλλο
Πριν ξεψυχήσει κι ο φρου φρου μέσα σε φούσκα κλινική

Kάθε μέρα παραμύθια μας γεμίζουν το μυαλό και περιμένω να σου πω ένα αστείο μαγικό
που θα γεμίσει τις καρδιές μας για να φύγουμε από εδώ και θα βάψει τις σκιές μας μ’ ένα χρώμα μαγικό
μα κάτι με αλλάζει και με τρομάζει την νύχτα
Κάθε μέρα παραμύθια μας γεμίζουν το κενό και η ανάγκη για αγάπη συρικνώνει τον καιρό
μα ο χρόνος μας με ρυτίδες μας χαράζει συνεχώς, θελω να ‘σαι ο εαυτός σου και να είμαι και εγώ μα κάποιος με αλλάζει, πως με τρομάζει..καληνύχτα

Δεν θέλω πιάνα, μα θέλω πλάνα
Αυτά που ίσως να αλλάξουν την αληθινή ζωή
Θα βγάλουν ήλιο και θα με πάρουν
Σαν πητερ παν με πίτα παν και θα γελώ απ’την αρχή
ΈΓΙΝΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η ΛΥΣΗ

Έγινε πρόβλημα η λύση
και Δύση η Ανατολή
ποιος θα σκοτώσει το ληστή
που’ χει του κράτους τη στολή
και ποιος το τραύμα μας θα κλείσει

Στων εγκεφάλων μας την πλύση
του ονείρου η καταστολή
ζητάει τη λοβοτομή
ποιος πόθος χέρι θα οπλίσει

Απ’ την Ανατολή στη Δύση
κρατούν φονιάδες τα κλειδιά
ο θάνατος μας μειδιά
και τ’ όνειρο έχει μαδήσει

Ανάστροφοι καιροί και σκάρτοι
του αμερικάνου Βοναπάρτη
και του παγκόσμιου φονιά
στην ανθισμένη γη του Μάρτη

(στίχοι ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΤ.)

ΠΩΣ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΠΑΜΠΑ

Πως με τρομάζει η κοινωνία μπαμπά
ίσως να φταίει που γεμίσαμε αφεντικά
Πως με τρομάζει η εξουσία μπαμπά
ίσως να φταίει που ξυπνάω για την δουλειά

ζούμε αποκλεισμένοι μόνοι μας, στην ζωή εγκλωβισμένοι
πατάνε μονάχα στους ώμους μας και είμαστε λυγισμένοι
μα μέσα μας χτίζουμε όνειρα ουτοπίες για κείνους
μα στενεψαν τα περιθώρια ,όλοι θέλουν να φύγουν

Πως με τρομάζει η κοινωνία μπαμπά
ίσως να φταίει που γεμίσαμε αφεντικά
Πως με τρομάζει η εξουσία μπαμπά
ίσως να φταίει που ξυπνάω για την δουλειά

Χρόνια που περάσαν άφησαν τόσους άδειους χειμώνες
να αναζητάμε μάταια τους δικούς μας κανόνες
μα μέσα μας χτίζουμε όνειρα ουτοπίες για κείνους
μα στενέψαν τα περιθώρια ,όλοι θέλουν να φύγουν

σε αυτό τον κόσμο ξέρεις ζούμε και εμείς
κι όλοι εσείς μικροαστοί και αστοί
και είστε ντυμένοι όλοι σαν αστακοί
φοβάστε το μέλλον
ΣΕ ΕΝΑ ΚΕΛΙ

Σε ένα κελί ψάχνει ζωή, σε ένα κελί παραμιλάει, δεν ξέρει έξω αν θα βγει, θέλει απλά να μην πεθάνει
Δεν έχει μνήμη για να πιάνει, δεν έχει τρόπο να ξεχάσει, δεν έχει κάτι για να χάσει

Παραπατάει και φοβάται το κενό, μες στο σκοτάδι έχει χάσει την ματιά του, ψάχνει μια τρύπα για να διώξει πανικό, ήτανε άνθρωπος μα τώρα είναι λάθη

Αγγίζει τοίχους για να δει, πόσο του λείπει ένα χάδι, κάποτε ήτανε παιδί μα τώρα είναι μια ανάγκη
Δεν έχει χέρια για να πιάσει, δεν έχει τρόπο να αλλάξει, δεν έχει κάτι για να χάσει

Παραπατάει και φοβάται το κενό, μες στο σκοτάδι έχει χάσει την ματιά του, ψάχνει μια τρύπα για να διώξει πανικό, ήτανε άνθρωπος μα τώρα είναι λάθη

ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ

Η γη γυρναει μα δεν προχωραει
ο κοσμος στεκει μα δεν περπαταει
δεν εχουν τροπο να αλλαξουν την νυχτα
βγαινει ο ηλιος και ειναι γυμνοι

ειμαστε ολοι σε αυτο το ταξιδι
δεν προχωραμε μα στεκουμε εκει

τι ομορφη ειναι η νυχτα με αστερια
κι ας μην μπορουμε να ειμαστε εκει
τεντωνουμε τα αδυναμα χερια
και ταξιδευουμε για μια στιγμη

ειμαστε ολοι εκει στα αστερια
κι ας ξεψυχαμε πεθαινουμε εκει

που καιρος για να γελας, μα μη μιλας
δεν εχεις φραγκο να αγορασεις μια στιγμη
να περπατας, κι ας μην κοιτας
τι σημασια εχει να ξερεις που πας
μονο θα πρεπει να μπορεις να αγαπας

περνουν τα χρονια στο σαπιο πλανητη
στιγμες ζωντανιας η καθε επαφη
δεν εχουν τροπο να κλεψουν την νυχτα
πριν δυσει ο ηλιος κοιμουνται κενοι

ειμαστε ολοι σε αυτο το ταξιδι
δεν προχωραμε μα στεκουμε εκει

που καιρος για να γελας, μα μη μιλας
δεν εχεις φραγκο να αγορασεις μια στιγμη
να περπατας, κι ας μην κοιτας
τι σημασια εχει να ξερεις που πας
μονο θα πρεπει να μπορεις να αγαπας

ANOTHER DAY

Another day,another way to find myself loaded up with a gun
can’t live my way,only their way so blow my brains out and eveything is fine

society denies,they only feed you lies
and they are suprised if you dont like to smile
religious count their lives
through fucking other’s lives
cos there’s a god only money can pay

Another day,another way to find myself loaded up with a gun
can’t live my way,only their way so blow my brains out and eveything is fine

i open the end of time to find a start of another life

Another day,another way to find myself loaded up with a gun
can’t live my way,only their way so blow my brains out and eveything is fine

someone is violent and someone rapes again
and then an old man is just diyng alone
i try to wipe my fears but i find only tears
I pack my guns and I am ready to go

Another day,another way to find myself loaded up with a gun
can’t live my way,only their way so blow my brains out and eveything is fine
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ειναι τόσοι που νιώθεις να χάνεις που φοβάσαι ότι είναι αργά
σαν το χέρι απλώνεις το βλέπουν μα σε σπρώχνουν και φεύγουν μακριά

Είναι νεκρός αυτός ο μικρός ουρανός που κανείς δεν αγάπησε

Εκει πάνω γεννηθήκε η αγάπη και εδώ την μισήσανε
και δεν έχει κανείς καταλάβει πως ποτέ τους δεν ζήσανε

Είναι νεκρός αυτός ο μικρός ουρανός που κανείς δεν αγάπησε

~ από george kant. στο Φεβρουαρίου 23, 2007.